Tuur (22) is een documentaire fotograaf uit Wetteren. Hij werkt vanuit de plekken en mensen die zijn leven vormen: het stamcafé, de scouts, de straten waar hij dagelijks doorheen beweegt en de omgevingen waar hij zich thuis voelt. Die vertrouwdheid bepaalt zijn manier van kijken: rustig, eerlijk en zonder opsmuk.
In zijn werk staat observatie centraal. Hij stuurt niet, maar registreert. Het alledaagse en het kleine krijgen ruimte, zonder theatrale ingrepen. Zijn beelden sluiten aan bij fotografen die de realiteit tonen zoals ze is — nuchter, direct en met respect voor de mensen die erin voorkomen.
Tuur ontdekte fotografie in het vijfde middelbaar en koos na zijn afstuderen bewust voor een professionele opleiding. Na twee jaar aan het KASK vond hij zijn plaats in de opleiding fotografie aan Narafi in Brussel, waar hij zijn documentaire blik verder verfijnt.
Zijn fotografie spreekt kijkers aan die authenticiteit waarderen en opdrachtgevers die een oprechte, heldere en respectvolle benadering zoeken.
Ik werk met fotografie en focus op portretten, documentaire beelden en straatfotografie. In mijn werk zoek ik naar momenten waarin het alledaagse een persoonlijke lading krijgt, vaak binnen publieke ruimtes die tegelijk anoniem en geladen aanvoelen.
Mijn beelden ontstaan vanuit observatie en directe ontmoeting. Ik fotografeer mensen zoals ik ze tegenkom, zonder veel ingreep of enscenering. Daardoor behouden de foto's iets rauws en ongefilterds. Ik probeer de realiteit niet te verbloemen, maar zichtbaar te maken zoals ze zich aandient — stil, confronterend en soms kwetsbaar.
Ik richt me niet alleen op gezichten, maar ook op fragmenten van lichamen, houdingen en details die iets suggereren zonder alles prijs te geven. In mijn beelden ontstaat vaak een spanning tussen nabijheid en afstand. Figuren lijken aanwezig, maar blijven tegelijk deels ongrijpbaar.
Een melancholische sfeer loopt als een rode draad door mijn werk. Straten, doorgangen en architecturale ruimtes functioneren als stille decors waarin mensen tijdelijk verschijnen en weer verdwijnen. Mijn beelden voelen daardoor vaak als fragmenten uit een groter verhaal, zonder duidelijk begin of einde.
Ik werk zowel digitaal als analoog en maak voornamelijk gebruik van natuurlijk licht. De directe manier van fotograferen, samen met de korrel, het contrast en de imperfecties van het medium, versterken het rauwe en filmische karakter van mijn beelden.
Mijn werk nodigt de kijker uit om te vertragen en betekenis te zoeken in kleine momenten die meestal onopgemerkt voorbijgaan.